Tan Vakti

tan vakti

ağarır ruhsuz bedenler

söz demirdir

ateşe atarsın canı yanar

eğilir bükülür söz

kızgınlıktan o da acıtır

utangaçtır oysa

değer söz sözün üstüne

izi kalır

yıldız bakışlım

gecenin gölgesiydi

sabaha vuran

soğukluk ondandır

demir buz keser

sözüm geri düşer

toplarım düşenleri de

düşenler benden

toplarım kendimi de

tersim dönmüş

yollarında katran karası yazım

demiri kesen sen

ezgiler tebessüme dönüşmüş

kestiğin ben

tan vaktinde ağaran beden...

benden...

tersim dönmüş

gitmeler uçmalara dönüşürken

ruhum yıldızlara

yıldız değince bakışlarına

tan vakti ağardım...

kızıllığında kavuşmanın

kendimi geceye kattım...