Tanımsızca Susuk

otlar kokmadan gel

kırağı düşmeden

sabah mahmuru yapraklara

gece nazlanmadan

gök

mavisiyle gülümsemeden

gri şoseli sokaklara

serçeler dallarla yarenliğe başlamadan

sarhoş kanatlaryla

sen

ilk ozanın son sazı

son şairin ilk dizesi

ilk ütopyanın son ümitsizliği

ilk ümidi son eylemin...

hiçbir şeyi düşünmeden

gel

herşeyi göze alarak

ilk sonsuzluk gibi

herşeyi düşünerek

korkmadan hiçbir

son

sonlanıştan...

suçsuzca ölmeyi istemek gibisin

tanımsızca susuk

ben gördüğüm her boşlukta sonsuz

her yalanda ilk kendine ziyan

son doğruda gel

her yanım pazarlıksız

ötelemesiz

cehennem kıskacı

viran mı viran

ilk varoluşumda gel yeniden

son kez ölmem üzere

gözlerinin demlenişine

karanlığın buzulluğunu

kör bir bıçak gibi kesişine

hayran

ellerimin çaresiz yorgunluğunun

dokunduğum herşeyi sensiz yorumlamaması

ilk dinlence gibi gel

ağlıyorum

asit döküyor türlü şekilsiz

içimin bol yıdırımlı gök gürültüsü

ilk hava açıklığında gel

son kez beraber sayalım

yalnızlığımıza kırmızı çoraplı kız çocukları taşıyan

beyaz köpüklü bulutları...