Tanrı Emzirmeyen Tanrıçalar

dalında bıçakladım ,

bir domatesin yanağını

kanadı...

kıyamadım,

üzgün ellerimle yıkadım namüsait tenini

saçlarını okşadım deniz börülcelerinin

üzerime sindi,

ela gözlü kokusu

sükut etti serzenişler,

çatlamış toprağımda

duyamadım...

utandı eski yüzlü ikindim dergahımda

sigara sardım yerli tütünden,

sararttım işaret parmağımı

sek bir hüznü attım,

küçük kadehlere

tomurcuklandı dünümün yamalı hali

yadettim kulluk ettiğim kulu

ziyan bir aşkı,

dövme yaptım sol omzuma

dudaklarından öptüm

topuğuna adım yazılmamış İstanbul'u,

şeytan uçurtması oldum sonra ,

sahici bir yüzün

yalnızlığımı taşladı İda'nın,

tanrı emzirmeyen tanrıçaları

bir can sıkıntısını sevdi ölesiye,

iliksiz ceketim

bildim

duydum

rekâtlandı dizlerim

durmadan öldü,

yeniden doğacak duvaksız kadınlar

h/içlendim arasatta

durmadan öldü amelim

harlandım

darlandım hoşnut bir hayatta

suadiyeikibinondörtnisan

Demir Mutlugil