Tanrıçam

kahpe sabahların esiriyim

üç mayısın

ve kara şafağın

karanlığındayım

yüreğimde koca bir ünlem

ben

ünlemi yerim

ünlem de beni

hatıralarımdan,yüreğin geçer

yüreğimi kuşlara yem ettim

kuşlar yüreğimi yer

ben ise

hüzünlerle beslenirim

ben

hüzünü katık yaptım

belki

gelirsin diye

tanrıçamdın

sığdıramazdım seni evrene

evren

artık bedenime dar

şimdi

evin gömüt

nasıl sığıyorsan bilmiyorum

yoksa gömüt

evrenden daha mı büyük