Tanrısızlık Özlemi

Kanat kanat savruldum şu kahr-ı dünyanda

Bir yanda sevaplarım,günahlarım bir yanda

Kalbimde bulamadım yazdığın hakikati

Nefs uğrana harcadım ruhumda i'tikati

Bu göklerindir diyip de ihtişamına kanmam

Dilim keşmekeş ya tamu harında yanmam

Belki hep gülümsedim her daim şükretmedim

Gerçi emindim ya ben sebepsiz küfretmedim

Nerdeymiş görelim varlık dediğin vehim

Öyle si kudretli ve kök salmış şu kadim

Gittim bir zaman boyu yalan bilmedim bile

Gördüm ki hep yalanmış hasıl olanlar bile

Gerçek olan bu imiş yalnızız ki dünyada

Derdi veren el çekmiş yaşıyoruz hülyada

Bir can için mi değer bu niyaz ve bu dua

Verme canı istemem beyhude bana zira

Uyandım ve gördüm ki bir zaman sonra

Bir zaman kalmış geri bir zaman sonra

Ne bir feyiz kaldı geriye evveli ademden

Ne de bir ümit kaldı arda muamma alemden

Dokun da bak ruhuma baştan başa boşluk

Bir ömür boyu sürmüş bu rezil sarhoşluk

Affolunmaz belki ya ağladım deniz deniz

Ansızın tayin oldu göklerden bana bir iz

Ne tılsımlı aşk imiş arzunla yarıldı hilal

Aklım uçtu delirdim dilim kuruyup kaldı lal

Gördü bunu semadan seyre dalan yıldızlar

Sandım kopup yerinden üstüme boşalacaklar

Uyandıkça tabiat sardı anı çığlıklar

Anladım ki hepsi ama hepsi ona aşıklar

Açıldı birer birer sır dediğim hakikat

Bir nefesle yükselip dolaştım ki yedi kat

Dalgalandım içimde koptu kızıl kıyamet

Aman ! bu nasıl lütuf bu ne büyük merhamet

Ey sultanlar sultanı bir medet yolumu aç

Yandıkça filizlenen aşka gebe ey ağaç!

Arındır günahımdan yak karanlık gölgemi

Sararsa bedenimi tanrısızlık özlemi