Tef

Önce,

Uzun havası dinlenir

Çıplak dağlardan inen sevdalarımın ?

O vakit durur rüzgar.

Nefesimde üşür efelerin elleri ayakları

Yüzleri yere düşmüş

İçlerine dar gelen bin yürek

Sessizliği bozarak,

Niyetine girmiş bir haykırışla

Çatırdatırlar İzmir?in kurak topraklarını

Tez vakitlerde gevelenmiş

Un ufak aşk sözcükleri kalır

Dudak kenarlarında

Ruhumun bucaklarında tutulur mutlak hesabı

Geçip giden sevda kervanlarının.

Gün bittiği vakit güneş çöllerime düşer

Elleri kıvrım kıvrım meşk kadınları uyanır geceye

Yüzleri peçeli,peçeleri paralı

Tef vurur ...

Hayat bir kez daha yüzünü açar

Sonrası bir harbele bir kıyamet

Ay düştükten sonra rakıya

Kaybolur?