Tefekkür...

Bir Sen varsın bu vefasız dünyada;

Bir de dört elle sarıldığım yalanlar?

Ben onları doğru sanmıştım oysa!

Yanılmışım? İnsanım ya; affedersin,

Bağışlarsın değil mi bu aptallığımı?...

Ne de olsa Sen; en büyüksün!

Benim af dilemem acizliğimdendir.

Ama Senin affetmen; şanındandır?

Bir kalem olsam, Seni yazsam her yere;

Denize, dağa, güneşe, göğe, tüm evrene?

Adının olmadığı tek bir zerre kalmasa;

Sana, Seni anlatabilir miyim acaba?...

Bir rüzgar olsam, Adını fısıldasam herkese;

Bebeğe, kadına, erkeğe, ihtiyara, gence?

Adını duymayan hiçbir canlı kalmasa;

Ne dersin; başarabilir miyim acaba?...

Bir yağmur olsam, Seni yağsam damla damla;

Ekine, meyveye, çiçeğe, ota, toprağa?

Tadına doymayan hiçbir nokta kalmasa;

Senin gibi doyurabilir miyim acaba?...

Bir ışık olsam, uzansam en ücra köşelere;

Göklere, evlere, gözlere, gönüllere, yüreklere?

Karanlığa hapsolmuş hiçbir nesne kalmasa;

Senin kadar aydınlatabilir miyim acaba?...

Vaz geçtim hepsinden? Sil baştan başlasam !

Seni bulsam, Seni yaşasam, Seni anlatsam?

Seninle varlığımı bilip yine Sende yok olsam;

Mansur gibi ?ENE'L-HAKK!? diyebilir miyim acaba?...

(Hayat muhasebesine tasavvufda devam...)