Tek Başlı Saklambaç

çocuktum, dünya gözümde büyük

pamuk şekerim kadar tatlı mutluluğum

kemikten bir bilye kadar yalnızlığım

yumruğum kadar küçük

çocuktum, günah hala inmemiş yeryüzüne

gülüşlerim kadar pespembe

gözyaşlarım kadar ıslak gökkuşakları

uçmak, ah uçmak

uçurtmamın ipinin yettiği yere kadar

salıncağımın çıktığı kadar gökyüzüne

bir yerlerde hayallerim

uçsuz bucaksız

ve büyüdükçe ayaklarım, küçüldü dünya

mutluluk anlara böldü kendini

umutlar pamuk şekerlerini

sattı birer birer, sonra birileri

getirip önümüze koydu yalnızlığı

neresinden tutsan sessizlik

neresinden baksan kimsesizlik

oyun sandım önceleri

saklambaç misali, herkes bir yerlere

saklamış olmalıydı kendini

ansızın çıkmalıydı biri bir ağacın ardından

sonra koşmalıydık, bağırmalıydık

kahkaha atmalıydık biraz da...

ah, yalnızlık

tek başına oynanan bir oyun

tek başlı saklambaçlarda.

büyüdüm, kötülük kabuslarımdan çıkıp

dosdoğru önümde dikildi

gökkuşağının renklerini çaldı birer birer

bir siyah kaldı geriye

ben, biraz da beyazı tuttum

içimde bir yerlerde, sakladım

yoksa kim uçuracaktı beyaz güvercinleri?

kim yarışacaktı diğer uçurtmalarla?

kim kuracaktı hayalleri ufkun ötesine?

ben bir tutam beyazı

yol göstersin diye, oynadığım saklambaçlarda

hep içimde tuttum.

sonra insanlar belirdi, taş kentlerin

kalabalık sokaklarından çıkıp geldiler

birisi, başkasının hayallerini çaldı

öteki, bir başkasını bıçakladı

o da ne!

bir zamanlar dengede durduğumuz

tahterevallinin üstünde

pazarlıklar başladı.

çakır gözlü çocuklar, yerlerini

aç gözlü insanlara bıraktı.

kalemler, kanatları beyaz güvercinler çizerken

kağıtlara, kanatları metalden bombalar çizdi

çocuktum, dünya gözlerimde büyük

uzadım, büyüdü yalnızlığım

çocuktum, en sarı güneşleri çizerdim

büyüdüm, ateşten masallar yazdım

ben, biraz beyazı tuttum

biraz da çocukluğumu

unuttum...