Tek Perdelik Acıklı Güldürücü

Oynayan oynadı oynayacağını doğurgan duygularla.

Ardına bile bakmadan İteledi gözyaşlarını her sözcüğün ardına

Tiradının sendeleyen zamanlarında es verdi terke

Düş söküğüydü başka yaşamlardan araklanmış mimikleri

Repliklerini gecesiz bir sokak çöplüğünden aşırmıştı

Sufle verecek bir kimse bile yoktu kimsesizliğinin rollerine

Zaten acıyan yerlerinin sol tarafı da protezdi

Alkışlarla ölenlerdendi diye anlattılar yazgısınının son baskısında

Bir seferinde ayrılığı oynadı unutulmuş bir ezberle

ayrılık da ona oynadı sonunu bilen bir cinnetle

Bir seferinde mutluluğu oynadı şuursuz bir heyecanla

Mutluluk da ona oynadı silik sızılarla

Bir seferinde ölümü oynadı provasız bir bekleyişle

Ölüm ona oynamadı ama kederli bir kararlılıkla

Kostümü bile kırılgandı melankolikkişilikleriyle çoğalan

Yüksekten oynardı bir elinde hep uçurum

Kocamandı dudağı kocaman, koca koca harfler çıkardı

Haykırırdı da bir tek izleyen yalnızlıklar duyardı sesini

Tek perdelik bir yaşamdı güldürücünün öyküsü

Antraktı hüzünlerle dolu

Kırmızı burunlu - kırmızı yazgılı

yüreğini kimselerin bile sahnesine sığdıramadığı

Ben locadan seyrettim tek perdelik hayatını

oyun bittiğinde hayli alkış ekiliydi mezarında

onlar solmaz

solmaz onlar

yitmez o kökü sağlam tınılar

yapıştı mı kalır ruhta

o yıldız

bu yıldız

dolaşır durur

sonraki tek perdelerde

perdesi sonuna dek ışığa aç-ık...