Tembih

Sökülür tüm ağaçlarım birer birer narin ormanımdan

Bir asi rüzgârın esintisinde erozyona uğrar yüreğim

Ve ne zaman kabuk tutmak istese yaralarım

Bir yeşillik arar gözlerim

Kumu süpürülmüş kökü kurumuş yaşam iklimimde

Bir kelebek ürkekliğiyle tutunurum dalına

Ve haberi yoktur kelebeğin bir örümceğe

Yem olma ihtimalinden

Bir sevgi tadıdır diş aralarıma kısan

Ertesi olmayan mutlulukların ekmek kokusudur bu

Özledikçe sevdayı kadın kokusuna dönüşen

Zihnim o kadar çok yoğunlaşıyor ki yasaklı bir kentin

Yasaklı bir aşkına

Güneş bile doğmadan

En yakın karakola teslim edilmeli belki tutkularım

Gardım düşüyor kötülüğe

Tanıyorum bu hırçınlığı

Eskiden kalma tek bir tutkusu kalmış kötülüğün

Hala eskisi gibi sevişiyor

Ve tüm doğurganlığı üzerinde zamanın