Temmuzun Ortası Üşüyorum

Gittin

İki yıl önce tam da bu gece

Temmuzun ortasında üşüdüm

Buz kesti ellerim

Bağı çözüldü dizlerimin..

Sarhoş olsam unutsam her şeyi

Düşlere dalsam,

Uyanmasam bir daha

Sende bilirsin anlamsızdır hayat

Gidenlerin ardından..

Dudaklarımdan dökülen sükunetin sebebidir iki yıl..

Çünkü susmayı öğretiyor yaşanan acılar

Bir de aksine umut etmeyi

Oysa umut şu hayatta ki en zalim duygu

Eskiden yanımdaydın şimdi rüyalarımdasın

Bir tutam mavi arıyorum ümit edecek

Fakat eser yok

Her yer simsiyah..

Sensizliği geçtim de bensizim artık

İnsanlarla değil,

Kendimle savaşıyorum..

Siyah satırlarım var

Umut beklenmeyecek satırlar

Gidenlere yazılan..

Hangi yoluna girerse girsin kaderin,

Alnında ki yazıyı değiştiremiyor insan

Hayat her yolda veriyor ellerine hüznü

Sonrası malum gözyaşı

Kaç bahar geçti

Kaç yıl

Ben sükunet oldum

Sen ayrılık

Eğer biliyor olsaydın dönmeyi

Bu kadar anlamsız,

Selamsız doğmazdı güneş

Umut dolu olur hayat dediğin

Ben ise yaşamaya acizim

Yarınım yok dünüme küskünüm

Öyle çok ihtiyacım var ki sana

O gözlerine dalıp gitmeye..

Ne kadar anlamsızdı bilir misin şu geçen iki yıl

Gittiğinden beri ne nefes aldım ne güldüm

Sen gittin

Ben gülmeyi unuttum

Elimden bir şey gelmiyor

Bir yolunu bulmalı

Dönmelisin

İhtiyacım var sana gelmen gerek

Çünkü gelmezsen gidecek her şey.