Tenimin Ötesinde

koyu mavi buğu bu sahne

iki dudağımın arası günbatımı

çağırmak deminde değilim

kenarları örselenmiş duygularımlayım...

kendime uzağım belki

zamana kabadayı

hafta sonlarından hayır yok

tenimin ötesindeki derinliğe...

ayaklarım kirli

bir başka adam izlediğim

en çok da akşamları dip odada

yastığı ter içinde

saçları yağlı

kalın ve kısa sesli

...

müzik dinlerken

şaka gibi gelen yağmurları özlüyorum

sadece evimin penceresinde

huzursuz kafes kuşları gibi

...

gitsem kara mizah

kalsam en soğuk gece

bütün aralar bende...

nedense hep sensizlik birden

güneş patladı patlayacak

ve birazdan konuşsun istiyorum

...

eski bir çaydanlığın

kireçlenmiş dibinde su

mutlu etsin yine kauçukları

balkonlar yoksul sarı ışıklı

dürüst hüzünlerim çok mutlu...

şair olmayı öğrenmeye çalışıyorum

içimdeki kentlerin yarım aydınlığında

uykularımın üzerini örtecek

bir mevsim bulmalıyım

yoksa erkenden öleceğim...