Terkedilmiş Yokluğun

Issızdı karanlığın çırpınışı

Terkedilmişti kimsesizliğinde beden

Yorgun bir yolcuydu durmuştu tren

Nefes almıyordu da zaten bu beden

Nefessizdi bulutlu gökyüzü

Salmaya başlamıştı hüznünü karaya

Yıkılmıştı karanlık bir beden ortaya

Toprakta bir beden vurmuştu karaya

Derinleşmişti yalnızlığı denizinde

Yorgundu bedeni bu hüzün kokan yerde

Dönülmeyen ufkun karanlığında

Boğulmuş beden duruyuyodu ulu ortada

Avuç içlerinde dünden kalma gözyaşı

Karaların içine hapsedilmişti deniz

Gözleri kara ama ağlamaları deniz

Yine terki zor bir hayat var sahneniz

Yanmıştı zaten mektubun bir ucu

Görünmüyor ki yalnızlığın ucu bucu

Tek kalem yok hatrına gelecek

Derin bir kor yanmaya devam mı edecek?

Daha çok ağlayıp daha az gülmek

Nedir bu haktan vazgeçişin hali

Donmak mı kalıyor geriye beden için

Yoksa kalbin için bir gülüseme olmayacak mı?

Değişmez mi bu diyarın derdi

Olmaz mı bu yaranın terki derdi

Sönmez mi korlar bedenden öte

Neden can çekişir ki beden böyle

Balık tutulmaz mı senin denizinde

Hep karadan ötede midir umut balıkları

Oltan hep bir pabuç mu tutar

Denizlerinde mi terkedilmiş senin

Hep mendil mi sallar sana kalbin

Seni senden öte karalara mı götürür

Yoksa dönülmez yerlerde mi bırakır

Yoksa senin kumsallarında mı terk edilmiş

İnandım artık bu hale

Yaşamak sende olmuş havale

Hastasın derdine yok çare

Tekedilmiş yalnızlığın terkedilmiş senin...