Teşhis

Ömrümün en nikotinli gecesi

Babam ölmüş! daha ne olsun

Ciğerimi yakmışım, bir kuyunun dibine fırlatmışım

Bu saatten sonra ne olacaksa olsun...

Dilimin en zorlanıp söyleyemediği hecesi

''Gitme dur!'' diyemediğim o an... ''Ba-ba! Babam!''

Gitme! kavurmasın içimi, bu tadını hiç bilmediğim yaram...

Gecenin içinde bir feryat ki çığ düşüre

Akreple yelkovan donup kaldılar

Onlar durunca zaman durur sandılar

Oysa zaman durmak bilmiyor ki...

Daha ağlama sıramı savamadan

Getirip önüme bir ceset koydular

Ömrümün ilk ve en zor dersi

Sanki yaşadığım yılları ikiye katladılar...

Morg denilen yer ölüm kadar sessiz ve soğuk

Kendimi kaybetmişim, sesim mahpus

Soluklarım boğuk boğuk...

Baban bu mu? diye sordular

Boğazımda düğümlendi babadan kalma anılar...

Gözümden bir damla ömür aktı

Dizlerimdeki derman, kopmuş bir tespihin

Taneleri gibi sağa sola saçıldı...

Kendi çığlığımda suskunluğa tutuldum

Teşhisi Can Polat* yaptı...

25 Aralık 2006 tarihinde gökyüzünü toprağa sığdıran babamın anısına...

Babalar ölümsüzdür... Bu sebeple kayıp hükümsüzdür...

*Can Polat: Acılar fırtınasına tutulduğumda, omzunun sütliman koylarına sığındığım dost...