Tık

güzel anlaşamıyorum kendimle

mutlu olmamak yolunda gidiyor

her şeyi iyi takıyorum kafaya

istikrarlı bir inadım var

dengeli bir huysuzum

vapur seferleri verdiği sözü tutuyor da

uykusuzluğun saati yok

misafir odasına benziyor yalnızlığım

tertemiz devamlı havalandırılan

misafir gelmedikçe kapısı açılmayan

sanki bu eve ait olmayan bir yer gibi

dışardan bakınca afili duran

içine girince koltuğunu kabarttığım bir duygu işte

neyse ki

güzel anlaşamıyorum kendimle

yalan dinlemek yolunda gidiyor mesela

iftira cuk diye oturan elbise

elalem neder cümlesi her zaman yakışıklı

son ödeme tarihi geçen faturaları

böylesine takip etmese diğer mutsuzlar

saat dokuz kuyrukları olmayacak

bu kadar çalmayacak telefonlar

evimdeki curcuna

açık unuttuğum pencere sayesinde perdenin çıkardığı çıngar kadar

ama en çok televizyonu kapattıktan biraz sonra

gelen genleşme sesini seviyorum ben

yalnızlığıma en çok o tıklıyor

yoksa

güzel anlaşamıyorum kendimle