Titrek Sokak Işığında Muhacir Vefa

-Yağmur taşır gözleri, yağamaz

Kanat çırpmak ister göçlere, uçamaz-

Namlunun ucunda hep kışı yaşarken

İçinde çiçeklenir zakkumlar insafsız bedellerle

Yayılır geceye yük gibi ölü kuşlar

Tenhada eser yıkıntı rüzgârları

Vurur kadına sarhoş gece

Hiçlik katre katre

Bedeni akrebin kuyruğunda köşe başında bekler

Gözlerinin irisine damga vurur çiy tane tane

Kefareti ödenmemiş yosun küflü kavgasında

Neşter atılır yarasının kıymıklarına

İçi başka dışı başka yaşar kendini...

Kurşuni bulutların tütsülü toprağından

Kanatlanırken albatros kuşları

Kumdan kaleleri yıkılır mevzilerinde

Savunmasız kalır ıslak kaldırımlarda

Doğacak sabaha tutsak gece uğultuları

Tutuşur iç kıpırtıları zamana mahpus

Çentik atılmış adı çığlığında sus pus

Titrek sokak ışığında muhacir vefa

Saçının lülesinden tutunmak istese de

Sislerin arasında düş yüreği ıslak

Kahır olur alnında yılgın kaş çatışları

Şehvetin pahasını biçer bezirgânlar

Talan olur çemberinde gül oya

Gözlerinin kıyımında ziyankâr olur hayat

Kalbinin ışıkları söner yorgun bedeninde

Şehrin daracık sokaklarında çamura bulanır

Başka başka adamlara çarpar bedeni

Canı çekilir üryan teninden

Yumar gözlerini tüm renklere

Yitirilir insanca yaşamak

Avazı tıslar

Sesini unutur

Gülüşünü unutur

Akar geceye usul usul

Yıldızlar ağlar

Oysa ne güzel bakıyor Hilal...