Tânsa

bir çentik ertesi,

sarıya boyamışlar kanatları.

gün güverteli,

gün, şakıyanlar vadisi.

bugünlerde su,

bulutu emziriyor.

Toprak sesini yutuyor.

yüzümün kıyısında binlerce öpüş…

sevgililer geçiyor yanağımdan,

uzun, ince.

kalabalık bir saye;

eksikli yalnızlığımın bir yanı,

bir yanı yandan kaçamak,

böyle deli dolu kuşlarla.

ki eylülü bekleyen rüzgârlar,

anne selamıyla nöbetteyken;

erken kalkıyor çocuklar, bu kuşan.

alaca göç doğuyor içimden,

ritmini tutan yollar…

yelpaze ucunda

özlem uçurumları;

eriminde gecenin

çavlanlar,

kaygan bir zemine devriliyor.

gülen ağızlar,

çiy salyalı gözler…

adımlarımı sayıyor:

bir ileri,

iki geri.

geriden gelen şehrin aynasına

battı elim.

zamanı kanatan kıymık,

ağaç kollarına sarılan

incir düşünde.

öyle nahif çığlıklar;

çılgınsı, serseri bir ayaklanma,

vapur düdüğüyle kalkan.

uyanık şehrin

uykulu masallarında

esrik gri halkalar…

güneşi doluyor boynuma,

bazen durgun bir ayazı.

tânsa düşüyor geceye:

“bayım,

çok ışıklı bir ay

alabilir miyim?”

birazdan deniz

kusacak saatleri.

yüzüm bende solacak,

sarılar saracak burayı…

papatyalar,

kuşlardan sonra