Tok Sesli Bir Sessizlikte

yakın uzaklarım vardı seni unutmak gibi

sen göçer misin ufkumdan ki saçlarım ağarsın

ağaçlar yaprak dökerse bilirim gitmişsin yine

yinelemelerimde hep o soluksuz

hep o üstün körü o aynı mevsim

akşam olur da üşürüz ya ağaçlar korur çocukları

öylece seviyorum seni

en sade gezmelerden yarasız dönmek gibi

çocuk halin olurdu yanaklaşırdın

kirpiklerin vücutlaşırdı

sadeleşirdin gözyaşlarının yaşam sebebi gibi

tuzlaşırdın puslu değil

aşardın zamanı

aşardın

çocuklaşırdın

sarardın dokunsalar ağlayacaklığımı

yanıyorum diyorum dağlarım gözleşiyor

gece dağları engelliyor bir başka bakışsızlaşıyorum

beni kimseler anlamıyor dağılıyorum

sesin kahramanım olsa armağanlaşırdım kimsesizliğe

sen yoksun sesin yok tok sesli bir sessizlikte ıssızlaşıyorum

ıssızlaşıyorum

ihanet ediyorum uyku kaçamaklarıma

son sonbahar kadar hesaplı bir güzellikle

ölümle ayrılık dağlanmışlığım için sözleniyor

aynılaşıyorum

tetiğe basıyor kapkara gözlerinin yokluğu

aynılaşıyorum gitmekle