Toprağa...

oturdum tarlaya kurdum bağdaşı

çulumu çıkardım serdim toprağa...

çiğdem çiçek ile süslüydü başı

papatyadan bukle ördüm toprağa...

yemyeşil bahçeler dağlar bayırlar

kırmızı sarıyla rengarenk kırlar

oysaki bağrında saklı çok sırlar

döktüm içimdeki derdim toprağa...

ekmeği aşımı yetiştirensin

gönle nakşolunmuş kutsal desensin

ayak altındasın yine de şensin

sihirin ne diye sordum toprağa...

dereler taşların yeşil ormanın

çınarın, cevizin,kavağın,çamın

bin kere fedadır benim bu canım

vatanım ülkem ve yurdum toprağa..

toprak sevgilidir canlar cananı

dışarda bırakmaz bir damla kanı..

dedem,kardeşimi,en son babamı

elimle getirip verdim toprağa..

kimleri yemedi kimi yutmadı

kimseyi dışlayıp geri atmadı

ben onu unuttum o unutmadı

eninde soununda vardım toprağa..

deliozan derki ecel bahane

toprakla buluştu binlerce hane

küstüm darıldım sonunda gene

kefenimi giyip geldim toprağa