Tren

sessizliğin ortasında bir tren

var gücüyle bağırıyor

ucsuz bucaksız ovalar mı duysun

dağlar taşlar mı

karanlığı izliyor bazen yüzlerce göz

ve karanlıkta ilerleyenleri izliyor bir kac cift göz

gidenler mi hasret oluyor yoksa

geride kalanlar mı hüsran

onlarca yüzlerce kücük durak

her birinde farklı farklı hayat

merakta kalıyor insan

bir trende yolcu oluyor bir durakta hancı

düşünceler içinde tatlı bir acı

gidenler belki bir daha dönecek

ama hiç bir zaman orada inmeyecek

kalanlar hep duracak;

gidenlerin peşine hiç düşemeyecek

hayatlar farklı sonlar aynı

sonunda hepsi olacak toprak...