Tren Ve Yolculuk

Trenler gidiyor, batıya doğru

Dumanında kayıp, dumanında hiç

Gökyüzü karanlık, gölgeler duru

Paslanmış raylardan, silinmiş sevinç

Rakımı fırlamış, bir dağ zirvesi

Başı sivri kaya, orman göbeği

Ve yankılılanıyor uzaktan sesi

Güneye göçüyor leylek öbeği

Zindan gibi kara bir tüneldeyiz

Dar bir kuyu sanki, uzun mu uzun

Her ıssız güzergâh geçmişten bir iz

Her ağaç kovuğu, tünemiş kuzgun

Fırçası hafiften sarıya dalmış

Her kimse buranın asıl ressamı

Uzun patikalar etrafı sarmış

Hatırlatır vadi, kâbuslarımı

Canavar düdüğü çalar makinist

Ve bir tren garı, biter yolculuk

Bir binişin sonu iniştir elbet

Alır yorgun beden rahat bir soluk...