Tualindeki Kahkaha

sırma gölgesindeydim saçlarının

edanla konuştun yüreğime susuk

ben hiçbir haline yetişememiş kadar

mutsuz

bıraktığın ardına kuzgun

sana değil ardına

sana kıyamam gözlerimle

sakınarak solurum havayı

incitmesin diye bakışlarını nefesim

sana ayrıntılarımı ayırdım

çekinme

al

buyur

elini attığın her yerde bir parçam kıvranır

dışladım kendimi senin haricinde her nesneden

senin dışında gözlerime batan kıymıklar ordusu şu alem

gözümde

günümde

düşkün

bakamam başka bir şeye

yalnızca acılarımla evli olmam gibi

çünkü sakladığım bir utançtı

hayata ihanet etmek

sıcaklığına karışmadığım için tualinin

tualinde sırma kederi kahkahamın

mayıs kırları gibi arzulu

körpe bir divanelikte

uzun bir zamansızlık bu...