Tufan Sıcağı / Dicle

tufan sıcağında

geniş kollarıyla

sarılarak mezopotamya' ya,

dicle akıyor

dingin,

dört başı mahmur,

ışıldayan bir kılıç gibi

boylu boyunca serilmiş

yararak bağrını o toprağın,

aydınlığında

hüzün kaçakçısı gözlerinin,

kızıllığı gökten akmış üzerine

akşam vedasının,

cizre' den

yatağı derince

köyleri sessizce

dicle akıyor...

tufan sıcağında

ben öyküsünü dinleyeli

onun kendi ağzından,

dördüncü sigaramı içiyorum

adıyaman tütünü

ince kıyım,

bir de demli çay

soğutmadan içmeyi beceremediğim hiç.

bilyelerim kayboldu anne

bu kuyunun dibinde,

çocuk değiliz ki artık

kazağımızın kolu ile silerek burnumuzu ağlayalım,

kalbimizin rölantisi de bozuldu usta

ağlamak

daha zor

daha az

daha acı şimdi...

küçük adamların

küçük adımlarının

çeteresi tutulur oldu ne çabuk,

babam da papuç almıştı bana

kaç bayram öncesiydi,

çoktan eskittim

kırdığı yerde insanın insanı...

kanyon üzerinde

serhoş kartalların kanadında söndü ışık,

gölgeleri çekildi içinden derenin,

vakit doldu,

çoktan döndü evine arkadaşlarım,

gönlüm...

ben hala senin derdine yanmaktayım...

kaldığım ırak,

yattığım diken,

söylediğim isyandır,

kuru ot kokusu açlıkta

karpuz çaldım tarlalardan,

dokunamam yemişli dallara

parmak uçlarım kanar kanar,

öpemem ince bileklerinden,

yüreğim cehennem olur

içinden dicle akar

cizreden aşağı usulca...

asiyim,

tükürsem yıkabilirim

sarı ekinlerle arama çekilmiş

akrep yuvası taş duvarı,

eylül yağmuru gibi

uğultulu sesim,

hırıltılı göğsüm hastadır

iyleşemedim bir türlü,

kaç gece gazete kağıdını bulayıp zeytinyağına

göğsüme bastımda uyudum,

ölüm kaç gece durdu ayak ucumda kim bilir...

tufan sıcağında

dicle akar,

kıyısında

pençelerinin izi durur timur' un

yolunun kenarında hala.

dicle aktı

suları bulandı

ben ağladım,

dicle aktı duruldu

ben durulmadım

yürek durulmadı,

şimdi

gönül verdim

o ihtilalin kızına,

ömrümün en tatlı yerini

gözlerinin yeşiline adadım...