Tuğla...

Yalnızca bir tuğla çıkarabildim yokluğundan

Bir tek onu yapabildim

Başka hiçbir işe yaramadım

Biraz ışıklandım böylece

Birkaç nefes aldım.

Durdum öyle bilmem kaç sene

Yanı başımda bir masa, nedensiz

Ona dayanmış dirseklerim

Ben sana kaç kalem eskittim be heyy

İçimde bir aşk, artık sebepsiz.

Bir tuğla çıkardım yokluğundan

Bin tuğla dizdim aşkında

Bir işe yaramadım başka

Biraz büyüdüm böylece

Biraz anlam kattım aşka

Dayanmışım bir duvara

Sırtı boş bilirim.

Ha düştü, ha düşeceğim

Bu da benim dünyam işte

Bu da benim, şekilsiz.