Tükenmez Sevdalıydık

Kırmızı bir kurşunla vurulduğum gece...

Tüm ıssızlığımla

Geniş bir caddede yürüyorum...

Hayata

Kızgın küfürler gönderiyorum içimden

Yağmur olup

Gezdiğim sokakları ıslatıyor

Ritmi bozuldu

Yüksek ökçelerimin

Toparlanamıyorum...

Oysa

Boz bulanık bir günde

Kuytuya iki gölge olarak düşmüştük

Hatırlamıyorum

Kaç yıl önceydi

Yüzlerimizin tümü geçmiş

Gözlerimizdeki gelecek

Alacakaranlık

Görünmüyordu...

İlgimiz

Bin kat daha artmıştı

İncecik bir ışık huzmesi içine çekmişti bizi

O an

Gelecek kartlarımız birbirine savruldu

Karışmıştık

Sımsıkı sarılmıştık birbirimize...

Gizlerimizin kapaklarını

Birbirimize araladık

Umutlarımızı

Tüm duygularımızı

Gün yüzüne çıkardık...

Ne güzel günlerdi

Şimdi

Maziden bir demet elimde

İmkansız

Ağırlığını taşıyamıyor bileklerim...

Gizlice

Sevdiğime dokunmuşlardı

Görememiştim

Yandım...

Tükenmez sevdalıydık

Yazıldık

Çizildik

Tükendik...

Şimdi

Ağlama zamanı...