Tüm Kimsesiz Çocuklara Armağanımdır

Yokluğunun nişanıdır varlığından arta kalan

Sade kalbimdedir sanma

Taşıdığım çukur kalbimin az altında

Ben bir çocuk

Soğuk camekânlardan bakan

Gece güne dönsün diye arsız dualar mırıldanan

Kaldırımlar okşar mı saçlarını

Sen hiç kirli ellerle dualar ettin mi?

Çocuk diyorlar bana

Benim yalnızlığımdan küçük yaşları oysa

Bırak bilmesinler

Günün geceye döndüğü yerde

Büyüklere masallar okusunlar

Bir simidi bölüşmek senle

Susamlarını çok görmek sokağa

İşaret parmağının yardımcılığında

Dişle dudak arasında

Doyasıya öldürmek açlığını

Kızma yağmura

Ondan başka kim kaldı ki

Açlığımıza tuzu katık eden

Siz tahtadan atlar armağan edin çocuklarınıza

Bizler onlar kırıldığında

Toplayıp yakacağız birer birer

Çıtırtıları saracak dünyayı

Ve sizler sanacaksınız ki başlıyor kıyamet

Oysa koptu çoktan

Dikmeye çalışıyoruz

Ellerimizi kanatan iğnelere inat

Hadi öpün parmak uçlarımı

Ve şeker niyetine sunun avuç içlerime

Bir anne elinin sıcaklığını