Tuşlar ve Yönetmenler

piyanonun başında öylece durmuş neye bakıyorsun

korkutuyor beni bakışların

bu kadar sabit bu kadar ölü bakamaz hiç kimse

ellerin sanki ilk insanı görmüş gibi basıyor tuşlara

siyah-beyaz

çoğunlukla beyaz

baktığın yere bakmayacağıma yemin ederim

sana bakmak daha makul şu an

büyük kalın camları olan bu kocaman ev ne kadar da sonbahar kokuyor

d/evrim kokan tuşlara basman ne kadar tehlikeli ve bu yüzden ne kadar cezbedici

beyaz takım elbisen ilham kuşlarını uçurmuyor mu

gök gürlerken yağmur şıkırtıları arka planda tınlıyor

tıpkı sağ elinin asıl parçayı çalarken sol elinin yaptığı gibi

müzik dinlerken enstrümanı unutuyorum ben

sen çalarken unutur musun peki

his mi bu gelen sesler

kurallı sıralamalar mı

yoksa sesler parmak izlerinden mi gelir

yer yer yağmur seni bastırıyor

tanrı da müziğini icra etmekte

tanrının elleri bulutlara dokunuyor

siyah-beyaz

çoğunlukla siyah

kulağımın duymak isteği notalara basıyorum

ellerim sansürlü

insanların duymayı arzuladığı güfteler yazıyorum

"yönetmen" kestik diyor

kolları mı

yağmur sesini duydukça yorgana biraz daha sarılıyorum

ateş çıtırtıları soğuk odada terletiyor koşullanmış vücudumu

yemek masasında uyumak ne kadar da sakıncalı

bundan sebep arzuluyorum burada uyumayı

"insan yönetmenleri" ne kadar garip

normal olanı yasaklayıp ağzımızın suyunu akıtıyorlar

senin baktığın taraf günah

yemin ettim bakamam

ama istemiyor da değilim notalara basmayı

acemi ellerim piyano tuşlarının üstünde

basıyorum rastgele

siyah-beyaz

ve fakat çoğunlukla yas/ak