Tut Ellerinden Düşlerimin/Elif

Kal biraz.!

Kal ki anlatayım yalnızlığın yazılmadığını,

hayaleri olanların değil,

hayalleri ölenlerin uyuyamadığını...

Solumun en kuytusuna bağdaş kurdukça sen

varlığına hep ''Elhamdülillah'' dedim..

çünkü her sokağın nehirlerle taşıyordu

gözlerimde kurulu bir ülkedin,

ve ben en çok

içinden ''BİZ'' geçen o alfabeyi sevdim...

Hep,

aynı dilde susmayı öğrendim çığlıklarımdan,

gözlerinde öptüm yalnızlığı

ki ben

mültecisiydim tüm acıtan kelimelerin.

Kaç kez andım da adını,

bilmediğim notalara

söyleyemediğim şarkılara doymadı dilim.

Kokun

imzasını attı her bir gülüşünde,

Sen'den vazgeçemediğimdendir

yine kendimden geçtim...

Bu sessizlik,

bu yorulmuşluk hangimizin günahıydı da

dalgaların bile

birlikte tutamadık sevdakar ellerini.

Söyle şiir gülüşlüm

hangi yıldızda tutuşur,

hangi denizde yankılanır sana iç çekişlerim...

Kapat n'olur,

kapat gözlerini de

başlasın hicreti gönlümden gönlüne aşkın.

Kollarında bile özlüyorken son nefesi,

inan,

Sen'den daha gerçek değil bir an ötesi,

bulutlarda saklı senli niyetlerim...

Susmayı öğrendim yokluğunda

dudağımda çoğul cümleler kurmayı

ve sessizce haçkırmayı gizli gizli ağlarken.

Yani her halimle

sevilmişliğine sindi ilmek ilmek emeğim...

Kal şiir gülüşlüm

kal ki takvimler yorulana kadar seveyim seni,

tutuşmaz gölgem ben alev alev yanarken

gidişin dudağımın ucunda kanar, incinirim.

Kal ki,

tut ellerinden düşlerimin.