Tutunamadık

gecikmiş bir tren değildi belki

beni tekdüze dünyana getiren

gündelikçi de değildim

darlandığında nefes veren

ateşböceği bile olamadım

karanlığında yanıp sönen...

sahi neydim ben

ilmeğim boynundaydı

silahın şakağımda

yarınlara borçlandık her solukta

bir an

bir gün

bir şans daha

bakışmadan dokunduk

defalarca...

konuşmadan varsaydık

romanlarca

ne kadar açtık oysa

sessizliğimize nefes

iki kişilik yalnızlığa

...

-gözlerimiz buluşmadı

sesimiz kavuşmadı

bu kör dövüşünü

aşk bile kurtaramadı-

yine/ yeniden

savrulduk

bir başımıza