Tuvalsiz Ressamın Yalanları

Adam güz rengi

Kadın kış beyazı

Sarınmışlar düne düşünmeden ayazı

Yer yukarıdaymış, gök aşağıda

Sen bilirsin diyormuş adam

Kadın biliyormuş

Hikmet oradadır belki,

Gidelim Hikmet’in yerine diyormuş

Oturmuşlar deniz gören masaya

Laf salatası söylemişler ortaya

İncir çekirdeği biraz

Birer armut sapı

Üzüm çekirdeği az

Birer dilimde çarpan ekmek

Nar ekşisiymiş adam

Kadın biberiye

Tuz basmışlar, acı serpmişler

Ete kemiğe bürünsün ana yemek diye

Sen benim etimden et koparırsın

Ben senin etinden

Diye düşünüp gülümsemişler

Bıçak tutan elleriyle

Koparıp koparıp yemişler

Aşk eşkıyaymış o günlerde

Söz firari

Tek tabancalarmış sanki

Olsalar da birlikte

Gece kurşuniymiş, duygular tetikte

Saçmalayıp duruyormuş dilleri birbirine

Kadın bir ismi karalıyormuş

Dudak kalemiyle

Sığı geçmeye çalışıyormuş adam

İnebilmek için derine

Meydan oldukça boşmuş

El çekemiyormuş adam bir türlü

Kadın da etek

İçtikçe güzelleşmişler

Havaları hala hoşmuş

Kim öle,

Kim kala demişler sonra

Sarılıp birbirlerine

Bütün masalar boşmuş

Bir hikmet görmüş sadece

Uykuya dalmadan gece

suadiyemartikibinyirmibeş

Demir Mutlugil