Üç Beyaz

Günün en şah rengi atlarken saçlarımdan

İntihara mat olmuş gün batımları gördüm

Keder kavşağında kalmış begonya kokuları

Mor bir geri planı vardı dünyanın.

Dizlerinden akan kana ağlayan çocuk geçerken önümden

Biraz daha yudumladım hüznün şarabını.

Tadı ekşi, tadı tatlı, tadı melankoli.

Zamanın çarklarına âşık, velet

çekerken zihnimin kadranlarını

Akrebin kıskacında uykuya dalmış tinsel düşlerimi

beşeri hislerimle takasa tuttum

Ben, O'ydum, O/ysa Ben.

Gözyaşı nehrimdeki su perileri dansa kalkarken

O, alkışlıyor, bense ağlıyordum.

İsyan etmekten yorgun düşen bilekler adına!

Ne zaman son bulacak bu ölüm?

Kapatın Güneş'i, herkes sussun

Dünya hali darmaduman bir şölen

Pastasından lokma alan çocuğun

geleceğinde irinli keder içmek var.

Medyumun söz ettiği yaşam,

bir fincanın içinde sıkışıp kalmışken

çocuğun geçmişinde, ölmek var.

Gece bir hayal sadece, âşık, genç kız

Somurtkan kilise çanlarında

kızıl İncil sayfalarında katledilen bir yaşamsın sen

Ölüm verildi sana, doğarken.

Geceleri mezarlara dökülen yıldız tozlarını

topla, yollar çiz kendine.

Sen daha önce buradan geçtin diye

ecelin yolu oldu, burası.

Üç beyazın en büyüğü, genç kadın

Uykudan yapışmış kirpik uçlarına dualar üfledim

Batıl caddeler mideni bulandırmasın diye

içindeki çocuğu ben çaldım.

Dön dünyanın ekseninde şimdi

sağ elin kalbinin üzerinde, soldaki yarım

- İmbat'a teslim bir dalganın bağrında

huzur var, dediler.

Yolu bir tek siz biliyormuşsunuz, bayım.

Neyse ki size olabildiğince yabancıyım.