Üç Noktanın Her Birine

serçe sürüleriyle uyandı rüyam

kıyamadım neşesine göğün

kış uzak dursun diye saçlarına

çocukluğunun...

seni sevmeyi yeni bir ömür bildim

gözlerimin bağrında susuşunu

gençliğine her biri ilk hüznümün

ölüşüme de kıyıyorsun ve

unutmuyorsun rüyalarıma da dokunduğunu

bunca yolun ardından

yine de uzak kalarak

umuduna umudumun...

II.

yağmurları soğur

çocukluktan kalma düşlerinin

geç kalınmış haytalıklar da kurtaramaz

anne arayışlarını

kırılgan karşılaşmalar sonrası

yığılı kalan kitaplarda saklanır

ağlayan o an...

gök gürültüsüne benzer

bir rüyadan uyanır ölür çocukluk

çay hüzünleri özlenir

camlarından perde sarkan

anılarda solar ağustos

ağustos terk edilmiş parkta

kanatlarından vurulu bir kumru sesi gibi

işler içine o üşümekte...

III.

yağmurdan koparsan

anlamazsın ağlayışımı

kanar gibi kanmaya...