Üç Taş

/Gitmek gerekir bazen

Gönderilmeyi beklemeden

Arkana dönüp bakmadan ve ağlamadan

Gitmek gerekir bazen

Çektiğin acıya aldırmadan/

Kalbimi kırmak

Suya yazı yazmak kadar zordu

Ve sen bu zoru başardın sonunda.

Ne seni unutacak kadar bir çaba var yüreğimde

Ne de aşkımı körükleyen bir rüzgar

Durgun denizler gibiyim gittiğin günden beri

Oysa çok değil daha dün birlikte gelmiştik bu sahile

Yakomuzların şavkında

Hiç ayrılmayacak gibi sarılmış

Bin bir yemin etmiştik tüm engelleri aşacağız diye.

Her hayat bir romandır demiştik

Bu romanda yeni bir bölüm

Yeni bir sayfa açmıştık kendimize

Bu sayfada yalnız sen ve ben olacaktık

Hiç bitmeyecekti hikayemiz

Ayracından ayrılan paragraflarda

Aşkımız doğacaktı yeniden.

Öznesinde sen

Yükleminde ben

Tamlamalarında ikimiz olacaktık

Hece hece ,satır satır sevdamız düşecekti

Yalnızlık resimlerine

Asırlar sonra okuyanlar gıpta edeceklerdi

İmkansızlıklardan doğan aşkımıza

Gözlerimiz ufuklarda kaybolan gemileri seyrederken

Ellerimiz birleşecekti

Bir bardak çayın deminde

Şimdi bir başımayım bu sahilde

Yokamozlar tüm ihtişamını kaybetti

Mahsun bakıyorlar

Leyla'ya dönmüş halime.

Masamda duran çayım buz tuttu

Ne sen şeker olabildin

Ne de ben kaşık

Tat veremedik sevgimize.

Hani her hayat bir roman diyorduk ya

Bak yarım kaldı yine bu roman

Ne sen uyak olabildin

Ne de ben kafiye

Tek taştan duvar olmuyor

Tüm çabalarım nafile...

Kırıldı kalemim yazamıyorum aşkı

Üç taş koydum hayat denen romanın sayfa arasına

İster al sektirerek denize at

Kaldığımız yerden devam et yazmaya

İster bir bir kopart yazdığımız sayfaları

Kâğıttan gemiler yap

Ve kapat bu romanın kapağını

Sende üç büyük taş koy üzerine

Dikkat et gözlerin takılmasın

Kitabın kapağındaki derin sözlere

/Yaşamak gecenin tüm karanlığına rağmen, Buğulu bir cama güneşi çizebilmektir,

Yaşamak hayatın tüm olumsuzluklarına direnmek demektir !/