Uçurum Dansı

Gerideki aynaların aydınlığı duruyor.

​Şu yüzümün gölgeli gemileriyle girip içeriye,

Düşlerimi bırakıyorum bir akşamüstü kanayan sevdalara;

Pencere yalnızlığı gözlerimde deniz büyük,

Ay hızıyla takıldığım uçurum dansında,

Her suskunluk sürgüne dönüşürken...

​

Ölüm yalınlığında durulan buzul yanım,

Bir şiirin felsefe günlüğüyle ararım çoğul siyahı.

Sözcükler tay gibi silkelerken kalabalığı,

Bir anı daha görünür

Kırık dökük tebessümlerde;

Dalgın bakışlarımın sandığında her mevsim,

Işığın yıkanmış günüyle akıp giden bir balkon.

​

Uçurum ve intiharlar,

Tozlanmış yıldızın sarı feneriyle gülümserken,

Herkese bir menzil kalır,

Hiçsizliğin bahanesinde.

Dokusu çözülmüş satırların,

Sis basan fısıltısında,

Yollar ağır ve uzak...

​

Şimdi,

Aynı ağrıyla kaybolan çocuklar gibiyiz.