Uçurum Şiirleri Serisi /III. Kısım

XIV - Mahşerin Çağrısı

gök delinmişti, yıldızlar düşerken fısıldadı gece

sırların mezarına mühür vurulmuştu, lakin

kanla yazılan bir kehanet sonsuza dek susamazdı

sis çöktüğünde, kimse dönüş yolunu bulamadı

karanlık, ruhları bir anahtar gibi çevirdi kendi içine

gölgeler birbirine karıştı

bu çığlık, eski bir lanetin yankısıydı

cellat, yürüdü üzerine rüzgarın

ne bir adım ne bir nefes duyuldu

"zaman" dedi; çürümüş hatıralarla beslenen

aç bir canavardı

"ey, taşlaşmış kanatlarıyla bekleyen melek" dedim

"kimin kanına boyandı ellerin"

mermer gözlü melek, azap içinde gözlerini kaçırdı

kemikleri sızlarken hatıraların

ölüm, kapıyı aralık bıraktı