Uçurum Şiirleri Serisi /IV. Kısım

XV- Sonsuz Çukur

saatlerin cesetlerini paslı ibrelerle gösterdi şeytan

çocukluğum, çürük bir diş gibi düştü ağzımdan

toprak, açlıktan delirmiş bir hayvan gibi

ayaklarımın altında

hüzün, gözbebeklerimde küflenmişti

ardına kadar, kanlı bir yara gibi açıldı gökyüzü sonra

sonsuz açlık nöbet tutarken başımızda

gözlerini kaçıranlar, kendi yansımalarına saklandı

ne atılmış bir taş, ne de bir yankı

uçurumun kenarında, sadece düşüş vardı

kendi uçurumundan atlayan gölge

tanışmış olsa da ölümün soğuk nefesiyle

zaman, çürümenin adını fısıldadı

ölüm kör bir akbaba gibi başımızda nöbet tutarken

düşen çok olsa da

dibe ulaşabilen olmadı

bir delinin kuyuya attığı taştı dün

şimdi

bu şiirdeki şeytanı bulup çözün