Uçurum Şiirleri Serisi / V. Kısım

XVI - Kendine Gömülenler

"kör bir ana rahmidir bu çukur, mezar değil"

demişti bir bilge

gördüm, cesedimin gözleri kemik beyazıydı

ne vicdanı vardı, ne de içinde bir sızı

bir tek adı kaldı

etleri soyuldu, kemikleri aç kuzgunlara kaldı

kendi içine düşenleri gördüm

adlarını unutanları

düşmana bile gerek kalmadı

ölmek kolaydı

zor olan, geride birini bırakmaktı

ey, geçmişin kurbanlarını unutan kral

sırtımdaki hançer kibrinin gölgesinde kanar

ben, bir masalın içindeki o küçük sandal

sen, çürüyüş tahtında sonsuza kadar kal

XVII - Zamanın Kırılan Kaburgaları

zaman bir kafestir

her nefes, düşen bir yaprak gibi eksiltir varlığı

hakikat kan kaybeder derin sessizlikte

kullanılmamış kelimeler yere düşer, cam kırıkları gibi

ve ayaklarımızın altındaki cam kırıklarıyla

derisini yüzdüğümüz tek gerçekliktir ölüm

aynada daha niceleri gizli

belli değildir içinde, kim ölü kim diri

XVIII - Ölüler Rüya Görür mü

ölüm, beklemekten ibaret bir hayattır

hayat, ölümden ibaret bir rüya

hakikat, eşikte bekleyen bir cellattır

belki de asıl mahkumiyet

zamansız bir unutuluşun içinde yaşamaktır