Ucuz Ölümler Ülkesi Anatolia- 15

“Şiddet, yetersizlerin son sığınağıdır.” Isaac Asimov

1

Zorbalık üssü Anatolia’da

peşin işleniyor suçlar

yalın ayak yürüyorken sokaklarda, yolda, çarşıda,

herhangi bir yerde ve anda.

Acılar kavmi Anatolia’nın hafızasında

çoğalıyor öldürülenler.

dijital anıt sayaçta kadın isimleri

Özge’can Aslan, Şule Cet, Pınar Gültekin, İpek Er,

Rabia Naz, Kübra Yapıcı ve diğerleri.

intihar süsü vererek şekil yapıyor Anatolia.

misalen Garibe Gezer ve niceleri

karnında bebeği Goncagül Arslan,

toprağa bıraktığı not ile intihara giden.

bebek ile intihar!?

Yaşam mönüsünde, bol deterjanlı kahveden

ihmalde mahir simyacı lügat.

her 5 kişinin ortalamasıyla aptallıktan

ya kimsesizler yurdunda kimse’sizlikten

başı dara düşüp sessiz sedasız boğulan ‘Arda’ bebek.

Bilinmez sebepsizlikten 21’inde Rojin.

Ekim karasında mavi bir deryanın kıyısına itilerek

eril ölümlerden biri ile.

ülkemin Ağrı’sında mavi çiçek gözlü Leyla.

Gülnar’da solan Müslüme Yağal.

Dicle kıyısında taşlarda solan Narin.

Gözleri mimlenen cevapların körlüğünde

elif, lâm, mîm lafzına batıl

adı nokta ile henüz 6 yaşında nikâh verilen (H.K.G.)

Bıyıklı devletin akdinde

Zeytinburnu sahilde, karanlık sularda

sessiz ve çaresizce boğulan ‘Hifa.’

Herkesin bildiği üzre onlar,

kör edilen hakikatin gözleri önünde

herkesin yok saydığı üzre

kirin ve kanıksanmış çürümüşlüğün içinde

ö(ldü)rülmüş değerlerin peçesinde

ilkin insanların sahipsizliğinden

herkesin hiç kimse olduğu

onlar çocuk iken hayat nedir bilmeden daha

celladına eş kılınmış

ana iken kahır görmüş

dünyadan bihaber, bir deyyustan olma istismar

şirret bir kahpelikten ölüm.

2

Deneme yanılma tahtası Anatolia’da

her ölümlü musibetlerden sonra alınıyor tedbirler.

gelip okullara da dadanan şiddet ile

hoyratça kıyılan canların

oturma sıralarında dolmaz boşluğu.

omuzlara hizalanan eller ile başlayan maarif saatlerin

hayata çocukça bakan ürkekliği.

Ümüğü sıkılan tevhid-i tedrisat’ın

nostaljik bir anımsayışıdır

adı artık mahalle olarak geçen köylerin enstitüleri.

okullarda hedef noktaya taşımalı alfabeden

daha hızla varıyor akran zorbalığı.

Yatay linçin mobing merkezi Anatolia’da

kinli zamanın kanlı ellerinde

sırtından vurulan Fatma Nur Öğretmen’den

‘ırmak’a varan sürgünde intiharlar.

Harflerle büyümeyi öğret(m)enlere

kırk yıllık köleliği hiç yere d/eviriyor mahpusluk.

Ey buluğ yaşın cenderesinde sesinden vurulan abece!

müfredatını yitiriyor sözcükler.

biat ettikçe yüklemler gizli öznelere

d/emir kipleriyle kurulan cümlelerde

tonu kana dönüşüyor sevilen kırmızıların.

3

Ey, acılar kavli Anatolia!

Söyle;

mesela bir ölüm kaç doğuma bedel,

öldürülenin ardından yaşamaksa,

kaç kişi ölü kalıyor hayatta?

Ey “Bebekten katil yetiştiren karanlık!”

Ey, tarifsiz çürüme!

söyle nasıl iyileşir,

kalanların b/ilenmiş bıçakta izi ağır sancılar,

c/an harıyla k/an tutmuş yaşanmışlıklar?

Mesela, nasıl bırakılır kör bir bıçağın paslı ucuna

gencecik ömürler.

sefil sokakların kanlı dişlerinde

kim anlayabilir geleceğini yitirenlerin hayal/t kırıklığını?

Mesela nasıl açıklanır bıçak uçlu ölüm hıncı,

nasıl kalır, dehşetin döşte yarası, demir kesiği

ya da serseri kurşunun kalplerde bıraktığı ebedi acı?

Uğurlanıp gidenlerin ardından

mesela yeniden nasıl gidilir

hep yanacak kırklanmış son mum ile

acıda duran ölmüş evlere,

içte devinip duran anımsayışın dehşeti içinde

nasıl bakılır kederli eşyalara,

nasıl dokunur insan

daha üzerinde ten kokusu kalan giysilere,

sonra gözler nasıl yumulur

karanlığın girdabında sabah olmaz yarınlara?

D/olmaz yeri hiç,

sofralarda boş bir tabak ve kaşığın verdiği boşluk.

korkunç suskusu kalır geriye

her bakıldığında telefonda duran isimlerin.

adların ağırlığı çöker üstüne

ve arayıp sesini duyma isteği jilet gibi keser içini,

el varamaz silmeye.

Düşer insan bakılan resimlerdeki

donmuş anı denizine.

batar özlemin kaosuna,

sessizliğin sonsuz derinliğine.

dayanmaz, kav olur yürek.

Sonra, hayata kaldığı yerden devam etmenin yükü

çöker insanın üstüne.

günlük işlerin telaşesinde

bir yerinden yeniden tutunmanın isteği

dikiş atar yaşama.

Sorguladığın ve anlamaya çalıştığın

ölüm ve hayat; yaradılış ve varlık

ruhuna yapışan akıl ve duygular

tok tutar yaşama açlığını.

donuk nehirler gibi ağır ağır çözülünce buzların

alışmanın sabırlı ellerinde

gülmeye yeniden başlamanın mahcupluğunda

gelip mıh gibi çakılır aklına o en sevdiklerin.

4

Ey rüyasını yitirenlerin hayal/t kırıklığı Anatolia

bakışları kanayan kentlerde

en can yerinden boynu kırılır karanfillerin.

kinli zamanın kanlı ellerinde çoğalan kir,

sefil sokaklarda durmadan t/ürüyor köpek dişli kötülük!

Ey silueti taşlarla kırılan ‘Narin’ yüzlü sular,

yan bakılan merhamet ‘Atlas’ı.

Ey *gözleri doğum lekeli dünya,

kalbi yanık *‘Yasemin’ ko(r)kusu

hüzün sesli yüzlerde hayf.

ey ocağına ateş düşen oğulsuzluk.

kuş sesli sadalarda yiten ömürler,

ceberut ölümün hıncı yetmezmiş gibi

kalbini de kırıyorlar mezar taşlarının...

“Bebekten katil yetiştiren karanlık!” Rakel Dink

https://www.youtube.com/watch?v=00gD5rXYfKU