Uğruna Tek Seferde Ölmektense...

gece elini ayağını çekmek üzeredir

kızıl bir şafak söker kadehimin ufkunda

eflatun kanatlı martıların çığlığıyla bir,

adını haykırırım nergis kokulu uçurumlarda...

vakit su gibi geçip gider

gün biter,

akşam efkara gelir...

günbatımı hava birden değişir

karşı dağlar yağmurla ıslanıp bulutlara kavuşur

bir kuş vurulur kanadından,

keskin bir yağmur tanesiyle...

akşam, günün son ışıklarıyla boğuşur

bulutlar, karanlığı emzirip çoğaltır usanmadan

mor düşer memelerinin rengine..

sevgilim!

gönlümün okyanusunda bir inci tanesiydin sen

kayıp düşüverdin avuçlarımdan,

yosun tutmuş derinlere...

şimdi kimsesizim

atlayacak cesaretim yok ardından,

adına kırılan tek kalemlik ölümlere...

beni benle bırak o halde

düşme hatırıma penceremin kenarından

ben, yüreğimde ikimize ait ne varsa,

doldurup kadehime,

azar azar ölürüm her yudumda

uğruna tek seferde ölmektense...