Uğultu

gün öldüğünde bulutların ardından

akşam doğuyor geceye gebe

ay gecenin koynunda

söndürüyor ışığını

el yordamıyla

âniden geceye akan sesler

yutuyor gölgeleri

*göğün kalbinde

ormanın uğultusu

yankılanıyor...

üzerime üşüşen ağaç gölgeleri

dualarımı tırmalıyor

sularımı bulandırıyor

sularım

benim sularım gökle birlikte

yıldızlarla oynaşırdı geceleri

ormanın uğultusu

göğe çıkmadan önce

ulaşırdı temiz denizlere

sularım...

*gök uğultusu

çöker birden denize

girdaba döner

oysa bu denizlerde

balıklar gülüşürdü...

uğultular basmadan önce...

*derinlerinde

denizin uğultusu

yankılanıyor

girdabında savrulur

canlı can simitleri..

dağlarımdan su taşıdığım

denizim değil bu

balıklarını boğan deniz

beni de boğar

dalgaları dallarımı kırar

sağır eder uğultuları

uğultusuz yerlerim var

sana akmam deniz...

*bir mağarada

diner bu uğultular

uyutulursam

üç asırlık uykum var

rabbim sen uyut beni

*müjdeler olsun

mağara dinginliği

çağırır beni...