Ümit

İnsan sesinin öldüğü noktada

Bölük pörçük, sinir bozucu bir uyku,

Yalnız ve bulanık...

Bozuk gece lambası.

Yatak dibinde bir çift çorap

Ne zamandan kaldığı belli olmayan

Temizlikçiden başka kimsenin önemsemediği

Kahverengi, demode çoraplar...

Terlikler yine kayıp

Kim bilir hangi masanın altındalar

Hain ve lüzumsuz şeyler.

Yine mecbur kaldık çıplak ayaklara.

Dibini görmüş boş bir sürahi

Atletim ıslak, boğazım kuru

Ama mecalim yok doldurmaya.

Ümüğü susuz, karnı aç, ruhu aç

Yalnız ve bulanık bir çocuk

Ümidinin son demlerinde

Şiir yazıyor

Zayıf florasan ışığı altında

Sıcak ama soğuk yaz gecesinde

Otuzuncu yaş günü arifesinde

Yazıyor manasızca aklına gelenleri

Yüreğinde kalan son bir ümitle.

Ümit, genç bedeninde ihtiyar bir sıtmalı.

Ümit, en güzel yüreklere akın etmiş bir gazi.

Hep mağlup, hep esir, hep kırgın.

Ama hala umutlu, hala yazdırıyor

Bitmek bilmez bir inançla,

'Allah bir' dermiş gibi...

Birden aklına geliyor şairin dizeleri

Zulüm gecenin en karanlık anında:

'Ümit, öfkeli ve mahzun

Ümit, sapına kadar namuslu

Dağlara çekilmiş

Kar altındadır'