Ümit Her Daim Vardır

kartallar gördüm

kuzuyu pençesine alan

izledim semada

kaybedene kadar

ümidim boşa çıktı

yorulmadı kartal

gevşemedi pençeleri

serçelerde öyle akıbetlere uğrardı

seyrederdim üzülerek

bazen ummadığım anda

açılırdı pençeleri

serçe kanat çırpar kurtulurdu

yeni bir umut bulurdu

koklayanlar hayretin toprağını

artık ömürleri boyunca

başka şey koklamaları gerekmez

üzerime öyle musibetler yağdı ki

gündüzleri yağsaydı gece olurdu

bekleyen gelse bile bekleyen

serabı yakalamak için çırpınır

çöker basamakları merdivenin

düşer kaybolur meçhuller uçurumunda

pençelerin akıttığı kanlarıyla

dudaklarının duasında feryat

yıldırımların girmediği bir aleme

düzgün bir kudretle gidiyor

istiklal ve geleceği için

hayatı için cesaretinin

destanını okuyordu

yavruları aç kalan serçe

inadına kartallara

süzülürken semada

minicik yüreğiyle

hep bir ümit var diyerek

kendince kükreyerek