Ümitsizce

gece soğuk, uzun saklanamadığım yalnızlık peşimde

hıçkırıklarım çığlıklara karışmış

yine boş sindiğim kuytu köşe

gözyaşlarımdan birkaç damla kurumak üzere

ben sessizliğimle konuşurken

suskunluğum lafımı kesmekte

hüzün sırtımda ağırlaşan yük

kelimeler dudaklarımda düğümlenmekte

sabır taşı başucumda çatladı

kırıntıları toplanmayı beklemekte

ruhum erken bozulmuş çürümekte

acılarım yatırım kumbaramda birikmekte

hayallere gizlenmiş gerçeklerim

karanlık güneşimi söndürmekte

ruhum bedenimden çekilene kadar

bir bekleyiş gelmeyeni

sabırsızca

ümitsizce...