Umut Doğar Mı Küllerinden
Nisan geldi mi tüm cıvıltısıyla
Kuşların yası biterdi
Eskiden gülmek her mevsimde ayrı güzel
Her tebessüm bir çiçekti
Şimdi...
Umut bu diyarı çoktan terk etti
Avucumda beslediğim güvercinler gitti gideli
Çocuklar koşmaz oldu peşimden
Bir demet gül topladım mezarlıktan
Bin ölü ah etti
Ah dedim içim sızlayarak
Dünya nasıl bu hale geldi
Uykudan uyansam güneşi selamlardım
Cıvıl cıvıl olurdu içimin her köşesi
Karanlık, odama perde çektiğinden beri
Duvarlarımın sessizliğinden geçemedim
Ben sevdayı hep yalnız yaşadım
Sevilmek nedir hiç bilmedim
Artık korkmak için sebep yok
İğnenin ucu sivri değil daha fazla
Ölmek herkes için beş harften ibaret
Ağaçların altında yatıyor yaprak gibi düşler
Rüzgarın uğultusu daim
Yaşamaya dönmeye
Kalmadı hiç mecalim
Oy, oy...
Vurun en derinimden de
Doğmasın umut küllerimden
Adımı yadsırım da
Kır çiçeklerini sevmekten
Nasıl kaçarım
Ezgisine bağımlı kaldığım onca sesin
Nefesine aşk kazınmışsa
Ben nasıl aşk dolu bu dünyada
Yaşamaktan cayarım
Gökte üç bulut
Sarmış ışığı çepeçevre
Anladım ki
Güneşi görmek isteyenlere
Bulutlar olamaz perde
Yaşamaya alışırım da
Uğruna yaşadığım nerede...