Umut İşlemez Gölgeye

Umut ,hayatından silindi mi insanın başlar hüzün gözlerde

Kederle birleşir gülüşler gamzelerde

Güneşe küser yürekler,kucaklar karanlıkları şehir

Etrafında o kadar insan vardır

O kadar da yalnızsındır

Ellerini uzattığında üşüyor tenin

Bir boşlukta ayakların ,uçurum tutuyor gölgeni

Gölgen kalmıştır hayatta aslında

Sen atlamışsındır o uçurumdan aşağı

Ağlayan gölgenin ta kendisi

Özleyen hayatı ve özleyen özleyeni o sensin işte

Gelmek istesen de gelemezsin

Sırılsıklam olan yüreğinle atlamışsındır uçuruma

Gölgeni bile özlemişsin

Umuda susamışsın

Umut....Nerdesin....

Uçurumun kenarında mısın

Orda mı bıraktım ben hayat kaynağımı

Artık yok musun hayatımda

Hayat......

Ben hayatta değil miyim artık.

Gölgem mi kaldı yerime

Umut işlemez ki gölgeye...