Umut Kırık Bir Aynadan Yansıyan Işık Gibi

*Bir zamanlar

Bir çocuğun gülüşüyle başlardı sabah

Her taşın altında bir masal saklıydı

Şimdi sessizlik

Camın ardında bir gölge gibi bekliyor

Bir annenin duası sızıyor rüzgâra

Bir babanın ellerinde yorgunluk

Bir kuşun kanadında

Geç kalmış bir bahar

Ne çok şey unuttuk

Birbirimize dokunmadan yaşarken

Ne çok sevgiyi susturduk

Korkuların gürültüsünde

Oysa bir bakış

Bir kelime

Bir gül yaprağı kadar hafifti barış

Şimdi her şey biraz ağır

Gökyüzü bile soluyor bazen

Ve insanlar..

Birbirlerinin içinden geçiyor sessizce

Tanımadan, hissetmeden

Yalnızlıklarını birbirine bulaştırarak

Ìnsanlar, çocuklar, kuşlarAçar mıydı yine kanatlarını

Güneşin sarılarına

Gölgelere yenilmeden?

Belki bir umut filizlenirdi

Sessizce çatlayan topraklarda

Eğer öfkenin ateşiyle

Kurutulmasaydı ağaçlar, yollar

Ve kalbimizdeki göller

Uğuldayan bu rüzgârın hışmında

Büyüyebilirdi belki bir tebessüm

Gökyüzünün mavi sırlarında saklı

Ama şimdi

Sözsüz yaralar var içimizde

Her biri bir fısıltı gibi

Kayıp çocukluklar gibi

Bir bir düğümlenen

Nefeslerde saklanıyor

Sevgiyle buluşan her şeyin ardından

Birer yalnızlık çiçeği açıyor sessizce

Ah, kuşlar cıvıldardı eskiden

Ve Dünya

Onların sesleriyle daha canlıydı

Eğer öfke bulutları

Çökmeseydi göğsümüze

Belki hâlâ umutla çarpardı kalbimiz

Hala umut ediyoruz

Çünkü umut

Kırık bir aynadan yansıyan ışık gibi

Yine de bulur yolunu kalbimize

Ve belki bir gün

Ìnsanlar yeniden birbirine

Ìyi gelmeyi hatırlar

Bir gün belki

Yine yürürüz aynı yollardan

Rüzgâr saçlarımızı karıştırır

Gökyüzü yüzümüze

Eski bir dost gibi gülümser

Bir çocuk taş sektirir Denize

Her halka

Biraz daha büyür içimizdeki sessizlik

O taşın yankısında duyarız belki

Bir zamanlar kim olduğumuzu

Toprak biz unutsak da

Hatırlar adımlarımızı

Ağaçlar dal uçlarında

Hâlâ saklar sesimizi

Ve insanlar..

Yeniden birbirine döner belki

Bir selamla

Bir gülüşle

Bir “nasılsın”ın sıcaklığıyla

Başlar her şey

sevay