Umut Kırıntıları
Dünya dönüyor ama sanki tersine
Herkes koşuyor ama nereye
Gözler yorgun sözler kırgın
Haberler hep aynı kayıp acı savaş
Dünya ağırlaşmış omuzlar çökmüş
Yollar uzun yorucu ve güvensiz
İnsanlar birbirine yabancı
Gözlerde ışık değil sadece sis var
Umutmu dedin o da göçmüş sanki
Valizini toplamış gitmiş uzaklara
Geride kalanlar sorar kendine
Bizmi kaldık yoksa bizdemi gittik
Ama dur...bir ses var hâlâ
Enkazın altından gelen ince bir tını
Bir anne çocuğunu sararken
Bir el uzanır düşene
Parkta oturan yaşlı bir adam
Elindeki simiti aç bir çocukla paylaşıyor
Bir hemşire gece nöbetinde hastaya geçecek diyor
Bir öğretmen tahtaya yazıyor
Yarın bugünden daha güzel olacak
Belki dünya düzelmiyecek yarın
Belki insanlar dahada sertleşecek
Ama sen vazgeçmediğin sürece
O Umut ölmez sadece uyur
Kötülük gürültülü umut sessizdir
O yüzden duymak için kulak vermek lazım
En karanlık gecede bile yıldız yanıyorsa eğer
İşte o yıldız sen olabilirsin.