Umut Şafakları

Neden hışırdıyor serviler

Yer mi kaldı ki yüreğimdeki mezarlıkta

Bir gelen mi var

Sıradaki kim

Ayrılıklar taştı da

Kendimi mi gömeceğim

Hortlakların cirit attığı bir meydan

Tam ortasında korkuluk misaliyim

Bu defa da mı gözyaşlarım düşecek ölümümün ardından

Baykuş sesleri neden yırtar oldu geceyi

Kazmasız küreksiz çağıran ben, gömen ben

Şafaklarda dirilten kim bu ölüyü

Kayalar ıslak, toprak nemli, hasret vıcık vıcık

Midede kramp, boğazda hıçkırık

Yol uzun, yol büklüm büklüm

Küreksiz bir gemi her dünüm

Yelkeni yok, direği kırık

Bir fenere muhtaç dalgaların sırtına bıraktım umutlarımı

Tanıdık bir meltem tutar diye avuçlarından

Tam yüreğimin ortasına konsa sıcak bir yürek

Saçları en sevdiğim kokudan

Alıp götürse en güzel yerine baharımın büklüm büklüm bükerek

Gül bahçesine döner baktığım her yer

Ninjaların en keskin kılıcında gezinen bu aşkı yaşarım

Bembeyaz tül ardından gülümseyen bir sevda

İstifa ederim mezarımın bekçiliğinden

Derim ki

Derim ki kendimi gömmeme var daha

Rodin'e poz vermekteyim her gece

Öylesine suskunum

Umut şafaklarının kızıllığını çizmese ressamlar ölürüm

Sen olmasan

İnan sen olmasan canım

Ben sabahları da kendi yüreğime gömülürüm