Umut Sağanak Sağanak Düşer Ç/ölüme

göğün yağmurlarla yonttuğu ruhum geceden nemli

ölüm gürültüsüne benzer bir sessizlik

gölgesini belli etmeden yürüyor yaşam hırsızı

her gün biraz daha ç/alıyor nefret

saçlarımdaki koyu siyahı

beyaz örüklerle avutuyorum gönlümü

şimşeklerden sarkıtıyorum en dostane söylemleri

bir kova suyla çarpılıyor umut

insan en çok kendisine kuyu

derinliklerde kayboluyor

bütün kısa metrajlı söylemler

yüreğini g/izliyor insanlık

devesi ve k/azığı sağlam

büyük bir çöl sarayı dünya

ön yargıları battaniye gibi sarıyor güneş

sarı saçlarından aptal bir gülümseme dökülüyor

ne kini var ki göklerin yere

bütün arsız söylemler hortum etkisinde

dörtnala koşturuyoruz içimizdeki kasırgayı

hırslanmalı mı kadere düştüğümüz siyah notlar

yoksa yıkanmalı mı yağmur bile

beyaz sayfalardan simsiyah bir evrene doğru

görüntüde uzay yolculuğu

gerçekte renksiz, ruhsuz

şu son halimiz

tatsız tuzsuz

tarz olmaya çalışmak

suya kandırmıyor içimizdeki deveyi

aslında hiç değişmiyor ç/ölümüz