Umutlar Arşa Ertelendi

Tanrı silkeledi,

Tuttu bir ucundan yerin.

Toz dumana karıştı birden,

Güneş bir anda salıverdi milyonlarca dölünü,

Gün yüzüne çıkmamış

Anaç toprağın kasıklarına,

Hepsi uykudaydı oysa,

Boynunda kementleriyle eğildiler

Taa yedi kat derinliklerden filizlenip

Arşa yükseleceklerdi belki,

Kör bir orak biçmeseydi başlarını.

Bakire bulutlar yıkasın şimdi,

Kırk tas kırk taşla denizleri.

Buğulanan bakışlarından siyah yaş akıtarak

Arşa yükseleceklerdi belki,

Yağlı urgan dolanmasaydı boyunlarına